دیشب پس از سالها جرات کردیم وبا سها خانوم و اقا طاها و نازی رفتیم نزدیک ترین سینمای نزدیک خانه یعنی اریکه ایرانیان و برای اینکه بچه ها تحمل کنند فیلم نیش زنبور را انتخاب کردیم . فیلمی طنز و مفرح و فاقد هرگونه محتوا و پیام و معنا . هرچند لودگی های عطاران و بازی رضا کیانیان جذاب بود. ولی مجموعا فیلم دقیقا در مقابل سلیقه من بود. طاها هم از دقیقه ۵ فیلم گفت شیر می خواهم و بهانه گرفت و اذیت کرد. تعجب نکنید اقا طاها در استانه ۴ سالگی همچنان عاشق شیر پاستوریزه است .
ولی حضور در عرصه های عمومی خودش لذت بخش است جدا از هدف ان مثل فیلم دیدن . بهر حال امیدوارشدیم که شاید از این پس بتوانیم در سالنهای سینما تئاترو موسیقی دیده شویم . هفته پیش هم که درتالار هنر نمایش حسنک کجایی را دیدیم اقا طاها ما را ارام نگذاشت هرچند ان نمایش وِیژه کودکان بود.
+ نوشته شده توسط امیر دبیری مهر در جمعه سیزدهم آذر 1388 و ساعت
1:55 بعد از ظهر |
بزرگان و پیش کشوتان آینه های پیش روی ما هستند. مهندس حسن محمدیان از مدیران نام آشنای رسانه و رادیو این روزها در آستانه بازنشستگی است . او را می توان به معنای دقیق کلمه مدیری متعهد؛ منظم؛ مسئول ؛ دلسوزو متواضع خواند. مدیری که بیش از هرچیز به روابط انسانی بها می دهد و شان و کرامت انسان برای او اهمیت دارد. در کار و حرفه نیز تخصص محور و تسلیم رای و نظر کارشناسی است . با وجود دینداری مخلصانه دور از هرگونه ریا و تظاهر است و همین صفت او را نزد دینداران عزیز ساخته است . افسوس که رسانه ملی او رادر اوج جوانی و کارامدی از دست می دهد . هرچند چنین انسان شریف و کاردانی هرجا که باشد منشا اثر در جامعه بزرگتری به نام جامعه ایرانی خواهد بود. برای ایشان آرزوی توفیقات روز افزون و سلامتی و حضور فعال در عرصه فرهنگی کشور می کنم .
