هفته گذشته درسفر بودم و فرصتی دست داد که فیلم اواز گنجشکها را همراه همسرم وفارغ از هیاهوهای طاها و سها فرزندان دلبندم ببینم . بعد ازتماشای فیلم بر حس انسان دوستی و شوق مجیدی به بازگشت به خویشتن تبریک گفتم . دیشب که پشت صحنه فیلم را شبکه دو نشان می داد و وحشی گریهای تعدادی از کسبه بازار را برای جلوگیری از کار مجیدی در بازار به قصد اخاذی را دیدم بیشتر ارزش کار مجیدی برایم روشن شد. مجیدی دغدغه زندگی دارد و پاک زندگی کردن . دغدغه ای که این روزها بدون صفت پاکی ابتر مانده است . این فیلم را ببینید و نقد امیر قادری و مصاحبه او با مجیدی را دراین باره در شهروند امروز بخوانید . به راستی با مردم چه کردیم و مردم چه شدند و با این لجن زار اخلاقی که در سطح شهرها پخش شده چگونه خواهیم توانست زندگی کنیم . ملکات و فضائل دم دستی اخلاقی مثل گذشت ؛ قناعت ؛ راستگویی و صمیمیت به کیمیا تبدیل شده است . ایا مصداق خسر الدنیا و الاخره شدیم . اری شاید
۳سال پیش برای سخنرانی در جمعه ائمه جمعه و جماعات همدان دعوت شده بودم و درمسیر تهران – همدان به این فکر می کردم که اگر در سالهای نخست پیروزی انقلاب اسلامی ارتباط روحانیت با مردم به گونه ای بود که پرسش های جامعه شناختی از نقش وکار کرد و جایگاه روحانیت امری عجیب وغیر منتظره می نمود اما پس از 30 سال استقرار حکومت دینی و وبرمسند نشستن روحانیان بر بسیاری از مصادر امور امروزه از منظر جامعه شناختی می توان به منظور تقویت وجه نرم افزاری نظام اسلامی در این خصوص گفتگو کرد.زیرا روحانیت بعنوان اصیل ترین حاملان فرهنگ اسلامی یکی از مهمترین ارکان وجه نرم افزاری نظام اسلامی را تشکیل می دهند . یکی از عرصه های جدی و موثر حضور روحانیان نماز های جمعه و جماعت است که قدمتی به درازنای تاریخ اسلام دارد و درواقع اصیل ترین و ریشه دار ترین عرصه و ساحت حضور روحانیت شیعه همین محرابها و منابر بوده است . بسیاری از جنبشهای اسلامی و حرکتهای تاثیر گذار تاریخ شیعه از مساجد و مصلاها اغاز شده است و درسالهای پس از انقلاب نیز این اماکن مقدس کارکرد های مضاعفی یافته است . اگر همواره روحانیت در کنار مردم و گاه در مقابل حاکمان جائر بوده همانند نهضت امام خمینی در رژیم پهلوی در دوره جمهوری اسلامی روحانیت هم باید کنار مردم باشد و هم همراه نظام اسلامی و دولت جمهوری اسلامی و این نقش مضاعف گاه پیچیدگیهای در وظایف روحانیت ایفا می نماید . و این پیچیدگی بویژه برای امامان جمعه و خطبای مساجد از اهمیت مضاعفی برخوردا ر می شود .هفته گذشته بیستمین گردهمایی ائمه جمعه سراسر کشور در تهران برگزار شد و شرکت کنندگان در این گردهمایی با رهبر انقلاب و رئیس مجلس خبرگان نیز دیدار کردند و دراین دیدارها مباحث مهمی مطرح شد . به این بهانه در برنامه گفتگوی روز دوشنبه 29 مهر ماه در این باره گفتگو خواهم کرد با عبدالعلی ابراهیمی دبیر این گردهمایی و معاون امور استانها ی شورای سیاست گذاری ائمه جمعه کشور ؛ محمد ناصر سقای بی ریا مشاور رئیس جمهور در امور روحانیت
گاهی برخی از دوستان و شنوندگان و مخاطبان برنامه های من در رادیو گفتگو مثل برادر عزیزمان ع ف نسبت به دعوت برخی از فعالان سیاسی و ترکیب میهمانان اعتراض می کنند و البته حق هم دارند ولی این عزیزان یک روی سکه را یشتر نمی بینند ای کاش امکان داشت در ابتدای هر برنامه فهرست افرادی را که برای دعوت به برنامه به دستیارم می دهم اعلام می کردم تا اولا مخاطب بداند برای دعوت ۲ یا ۳ میهمان چه فرایند طولانی ای طی شده و ثانیا میزان انصاف و بی طرفی خودم را ثابت کنم . برای نمونه در برنامه ای که اقایان صادقی و یاری از طیف اصولگرایان حضور یافتند از اقایان زاکانی ؛ فدایی ؛ فروزنده ؛ حبیبی ؛ سید کمال سجادی ؛ بادامچیان ؛ بوربور ؛ عظیمی ؛ مرتضی نبوی ؛ محمد رضا باهنر دعوت شده بود که البته به دلایل گوناگونی امکان حضور انها فراهم نشده بود .در مورد دولت نهم نیز بارها گفته ام من همواره دعوت کننده نمایندگان دولت بوده ام ولی چه کنیم که اقایان بر تخت دولت نشسته اند وخود را بی نیاز از هرگونه توضیح و اطلاع رسانی می دانند و این طرزر اعتراض رئیس جمهور را نیز در پی داشته است . نمایندگان دولت رادیو گفتگو را از جهت نقد دولت مخرب می دانند ولی از نظر حضور و توضیح بی اثر تلقی می کنند والبته من هر دو تصور را غلط می دانم و معتقدم ضعف شدید تیم رسانه ای دولت و رفتارهای کلیشه ای و به شدت نخ نمای تبلیغاتی انان که گاهی نیز با استفاده از رسانه ملی بوِیژه بخش خبر صورت می گیرد دلیل این انفعال رسانه ای است . در عیت حال تا روزی که اقا محمود بر سریر قدرت است ماهم خود ملتزم به کمک و مساعدت به دولت برای توسعه کشور می دانیم . سلمنا
روزهای پایانی ماه مبارک رمضان خیلی محزون است . دل مومنان و متقین مالامال از غم است از جنس غمهای عاشقانه و دلبرانه . ازان غمها که از صد شادی برتر است . ادمی صدای بال فرشتگان را می شنود که زمین را ترک می گویند و ادمی را در این محنت سرا تنها می گذارند تا رمضانی دیگر- اگر عمری باشد- فرارسد .ازیک سو شوق عید فطر داریم ئ اغاز زندگی جدیدی برمبنای فطرت و ازسوی دیگر غم هجران این اوقات و آنات بی بدیل و بی نظیر. هرکس از رمضان تجربه ای دارد و هرتجربه ای ارزش خود را دارد ولی من از رمضان سه چیز را برتر از همه تجربه های معنوی می دانم . اشک و تنهایی و غربت . رمضان بدون اشک هیچ است و هیچ . اشکهای پنهانی ودور ازچشم دیگران اشک شوق و وصال . اشک اسحار و افطار . اشکی که به ارامی از گوشه چشم جاری می شود و به مثابه دری از صدف دل برامده است . اشکی که با یاد علی و تنهایی او ممزوج شده است . تنهایی حکایت دیگری است . اهل معنا و ادراک معتقدند ادمی هرچه اگاه تر و دراک تر می شود در این دنیا احساس تنهایی بیشتری می کند. اری تنها به دنیا امده ایم و تنها ازاین دنیا می رویم و تنها محشور می شویم مگر می شود تنها زیست نکنیم ؟ و چه فریب خورده ایم که تصور می کنیم تنها نیستیم .و غربت در رمضان معنای عجیبی دارد . دوری از خود و ان وجود حقیقی ما که در زیر تلی از نفسانیات و تعلقات و بازیچه ها ی پوچ پنهان شده است در رمضان فرصت بازنمایی و رونمایی می یابد ودر رمضان است که به یاد می اوریم چقدر از خود بیگانه شده ایم و چقدر به بازیابی خود نیاز داریم . شاید دیگر ایام سال فرصت تامل و تدبر در تجربه های دینی و معنوی رمضان باشد ولی فرصت تجربه های رمضانیه نیست و از این رو رسول عشق می گوید فقط در این ماه دست و پای شیاطین بسته است . ومی توان گفت فقط دراین ماه گویی دست وپای متقین گشاده است برای تجربه های بی بدیل عاشقانه با حضرت حق . ایا تجربه رمضان چشم های ما را به روی بطن زیبایی ها ؛ حقایق و نیکی ها می گشاید ؟ ایا سوی نگاهمان را تغییر می دهد ؟ ایا اولویتهای جستجویمان دراین برهوت را دگر گون می کند ؟ شاید و خوشا به حال انانکه ...
